بخش سوم: چرا قهرمانان بوکس باید استقامت هوازی بسیار بالایی داشته باشند؟

یکی از رایج‌ترین باورهای نادرست درباره ورزش‌های رزمی این است که چون بوکس، کیک‌بوکسینگ و هنرهای رزمی ترکیبی (اِم اِم اِی) ورزش‌هایی انفجاری هستند، پس سیستم هوازی نقش چندانی در موفقیت ورزشکار ندارد. بسیاری از افراد وقتی یک مبارزه حرفه‌ای را تماشا می‌کنند، تنها ضربات سریع، جابه‌جایی‌های انفجاری، ضربات پا، مشت‌های سنگین یا درگیری‌های شدید را می‌بینند و تصور می‌کنند تمام انرژی این حرکات از سیستم‌های بی‌هوازی تأمین می‌شود. این برداشت تنها بخشی از واقعیت را بیان می‌کند. اگرچه بخش عمده انرژی مورد نیاز برای اجرای ضربات قدرتمند از سیستم ATP-PC و گلیکولیز بی‌هوازی تأمین می‌شود، اما بدون یک سیستم هوازی قدرتمند، هیچ بوکسوری نمی‌تواند کیفیت مبارزه خود را در طول چند راند حفظ کند.

همین موضوع باعث شده است بسیاری از متخصصان فیزیولوژی ورزش جمله‌ای را بارها تکرار کنند:این قدرت مسابقه را می‌برد، اما استقامت اجازه می‌دهد قدرت تا پایان مسابقه باقی بماند این جمله شاید ساده به نظر برسد، اما یکی از مهم‌ترین اصول تمرینات بوکس حرفه‌ای را بیان می‌کند.

برای درک بهتر نقش سیستم هوازی، باید ابتدا مفهوم آن را بشناسیم. سیستم هوازی مسیری است که بدن با استفاده از اکسیژن، کربوهیدرات‌ها و چربی‌ها را به ATP تبدیل می‌کند. برخلاف سیستم ATP-PC که تنها چند ثانیه دوام دارد یا گلیکولیز بی‌هوازی که برای فعالیت‌های شدید کوتاه‌مدت طراحی شده است، سیستم هوازی می‌تواند ساعت‌ها انرژی تولید کند. سرعت تولید ATP در این مسیر کمتر است، اما ظرفیت آن تقریباً نامحدود محسوب می‌شود.

در مسابقه بوکس، اگرچه هیچ بوکسوری به مدت طولانی با شدت حداکثر فعالیت نمی‌کند، اما در تمام طول مبارزه بدن در حال مصرف انرژی است. حتی زمانی که ورزشکار مشت نمی‌زند، حرکت پا انجام می‌دهد، فاصله را تنظیم می‌کند، جاخالی می‌دهد، ضربات حریف را پیش‌بینی می‌کند، تعادل خود را حفظ می‌کند و عضلاتش دائماً در حال انقباض هستند. تمام این فعالیت‌ها به انرژی نیاز دارند و بخش بزرگی از این انرژی از سیستم هوازی تأمین می‌شود.

یکی از مهم‌ترین وظایف سیستم هوازی، بازسازی ذخایر فسفوکراتین است. همان‌طور که در بخش قبل گفته شد، سیستم ATP-PC سریع‌ترین منبع تولید انرژی بدن است، اما ذخایر آن تنها چند ثانیه دوام دارند. نکته جالب اینجاست که بازسازی فسفوکراتین تقریباً به طور کامل وابسته به متابولیسم هوازی است. به عبارت دیگر، هرچه سیستم هوازی ورزشکار قوی‌تر باشد، بدن او سریع‌تر می‌تواند فسفوکراتین مصرف‌شده را دوباره تولید کند و برای انفجار بعدی آماده شود.

در تجربه سال‌ها مربیگری نیز بارها مشاهده کرده‌ام که هنرجویانی که تنها بر تمرینات قدرتی و ضربات تمرکز می‌کنند، معمولاً پس از چند راند کیفیت تکنیک آن‌ها افت می‌کند. سرعت دست کاهش می‌یابد، حرکت پا کندتر می‌شود، گارد پایین می‌آید و تصمیم‌گیری آن‌ها دچار اختلال می‌شود. اما ورزشکارانی که برنامه کاملی شامل تمرینات هوازی، قدرتی، انفجاری و مهارتی دارند، حتی در پایان تمرین نیز می‌توانند تکنیک‌های خود را با دقت بیشتری اجرا کنند.درباشگاه رزمی اِم اِم اِی تیم تلاش می‌کنم برنامه‌های تمرینی تنها بر اساس قدرت یا سرعت طراحی نشوند. هدف این است که هنرجو بتواند هم ضربه‌ای قدرتمند بزند، هم در طول چند راند کیفیت عملکرد خود را حفظ کند و هم بدون خستگی زودرس از تمرین لذت ببرد. این نگاه علمی به تمرین، علاوه بر افزایش عملکرد، به کاهش احتمال آسیب‌دیدگی نیز کمک می‌کند؛ زیرابسیاری از آسیب‌ها زمانی رخ می‌دهند که خستگی باعث کاهش تمرکز و افت کیفیت حرکات می‌شود

فرض کنید دو بوکسور از نظر قدرت مشت کاملاً مشابه هستند. هر دو می‌توانند در پنج ثانیه اول، ترکیب‌های بسیار سنگینی اجرا کنند. اما اگر یکی از آن‌ها سیستم هوازی قوی‌تری داشته باشد، در فاصله کوتاه بین حملات سریع‌تر انرژی خود را بازیابی می‌کند و در نتیجه در دقیقه‌های پایانی مسابقه نیز همچنان قادر خواهد بود ضربات انفجاری مؤثری اجرا کند. این همان تفاوتی است که معمولاً میان قهرمانان و ورزشکاران متوسط دیده می‌شود.

مطالعات فیزیولوژی ورزشی نشان داده‌اند که بوکسورهای حرفه‌ای معمولاًظرفیت هوازی یا VO₂max بسیار بالایی دارند. این شاخص نشان می‌دهد بدن تا چه اندازه قادر است اکسیژن را جذب، انتقال و مصرف کند. هرچه VO₂max بالاتر باشد، قلب، ریه‌ها و عضلات عملکرد بهتری در تأمین انرژی خواهند داشت. اگرچه مقادیر این شاخص در دوندگان استقامت معمولاً بالاتر از بوکسورها است، اما در میان ورزش‌های قدرتی، بوکس یکی از بالاترین ظرفیت‌های هوازی را دارد.

همین موضوع درباره کیک‌بوکسینگ نیز صدق می‌کند. در واقع نیاز هوازی در کیک‌بوکسینگ حتی می‌تواند بیشتر باشد، زیرا ضربات پا انرژی بیشتری نسبت به ضربات دست مصرف می‌کنند. عضلات بزرگ پا هنگام اجرای لوکیک، میدل‌کیک یا های‌کیک حجم بیشتری از اکسیژن و انرژی نیاز دارند و همین مسئله اهمیت آمادگی قلبی-عروقی را دوچندان می‌کند.

در اِم اِم اِی شرایط پیچیده‌تر می‌شود. مبارز علاوه بر مشت و لگد، باید در کلینچ، گراپلینگ، خاک، جوجیتسو و جابه‌جایی‌های مداوم نیز فعالیت کند. بسیاری از این حرکات ایزومتریک هستند؛ یعنی عضلات بدون تغییر طول، برای مدت نسبتاً طولانی تحت تنش قرار می‌گیرند. این وضعیت فشار قابل توجهی بر سیستم قلبی-عروقی وارد می‌کند و به همین دلیل مبارزان حرفه‌ای اِم اِم اِی معمولاً تمرینات هوازی بسیار متنوع و منظمی دارند.

یکی از اشتباهات رایج در میان هنرجویان مبتدی این است که تصور می‌کنند تمرین هوازی یعنی تنها دویدن طولانی. اگرچه دویدن می‌تواند ظرفیت هوازی را افزایش دهد، اما امروزه در تمرینات حرفه‌ای بوکس از روش‌های متنوع‌تری استفاده می‌شود.طناب‌زدن، اینتروال‌های شدید، تمرین روی کیسه، تمرینات دایره‌ای، دوهای تناوبی، تمرین با میت، دوچرخه ثابت، روئینگ، شنا و حتی اسپارینگ کنترل‌شده همگی می‌توانند سیستم هوازی را بهبود ببخشند؛ البته به شرط آنکه با برنامه‌ریزی صحیح انجام شوند.

طناب‌زدن نمونه بسیار خوبی از تمرین هوازی اختصاصی بوکس است. بسیاری از مردم طناب را تنها وسیله‌ای برای گرم کردن می‌دانند، اما در واقع این تمرین یکی از بهترین روش‌ها برای افزایش هماهنگی، ریتم، استقامت قلبی-عروقی و بهبود حرکت پاها است. به همین دلیل تقریباً تمام قهرمانان جهان، از محمدعلی کلی گرفته تا فلوید می‌ودر و واسیل لوموچنکو، بخش ثابتی از برنامه تمرینی خود را به طناب اختصاص داده‌اند.

نقش سیستم هوازی تنها به تأمین انرژی محدود نمی‌شود. این سیستم در حذف فرآورده‌های متابولیکی نیز نقش مهمی دارد. هنگام فعالیت شدید، یون‌های هیدروژن و سایر محصولات متابولیکی در عضلات تجمع پیدا می‌کنند. هرچه گردش خون بهتر باشد، این مواد سریع‌تر از عضلات خارج می‌شوند و محیط عضله سریع‌تر به وضعیت طبیعی بازمی‌گردد. به همین دلیل ورزشکارانی که آمادگی هوازی بالاتری دارند، احساس خستگی کمتری را تجربه می‌کنند.

از طرف دیگر، سیستم هوازی نقش مهمی در حفظ عملکرد مغز نیز دارد.تصمیم‌گیری سریع، پیش‌بینی حرکات حریف، انتخاب تاکتیک مناسب و کنترل هیجان همگی به اکسیژن کافی نیاز دارند زمانی که بدن دچار خستگی شدید می‌شود، عملکرد شناختی نیز افت می‌کند. به همین دلیل بسیاری از اشتباهات تاکتیکی در راندهای پایانی مسابقات، تنها ناشی از ضعف تکنیکی نیست، بلکه نتیجه کاهش توانایی مغز در پردازش سریع اطلاعات است.

یکی دیگر از مزایای ظرفیت هوازی بالا، کاهش ضربان قلب در زمان استراحت و بهبود ریکاوری بین راندها است. در مسابقات رسمی، تنها یک دقیقه بین راندها فرصت استراحت وجود دارد. در همین زمان کوتاه، بدن باید بخشی از فسفوکراتین را بازسازی کند، اکسیژن‌رسانی را افزایش دهد، بخشی از محصولات متابولیکی را دفع کند و ضربان قلب را کاهش دهد. ورزشکاری که سیستم هوازی ضعیفی دارد، معمولاً با ضربان قلب بسیار بالا وارد راند بعدی می‌شود و کیفیت عملکرد او به‌تدریج افت می‌کند.

یکی از تفاوت‌های مهم میان ورزشکاران حرفه‌ای و مبتدی در همین موضوع دیده می‌شود. یک هنرجوی تازه‌کار ممکن است تنها پس از یک دقیقه تمرین روی میت، نفس‌نفس بزند و دچار افت شدید عملکرد شود، در حالی که یک بوکسور حرفه‌ای می‌تواند چندین راند با شدت بالا مبارزه کند و همچنان تمرکز، سرعت و دقت خود را حفظ کند. این تفاوت تنها به قدرت عضلات مربوط نیست؛ بلکه حاصل سال‌ها تمرین سیستم هوازی است.

از نظر علمی نیز مطالعات متعدد نشان داده‌اند که افزایش ظرفیت هوازی باعث بهبود عملکرد بی‌هوازی می‌شود. این موضوع شاید در نگاه اول عجیب به نظر برسد، اما دلیل آن روشن است. هرچه بدن سریع‌تر ریکاوری کند، سیستم ATP-PC نیز سریع‌تر آماده انفجار بعدی خواهد شد. بنابراین تقویت سیستم هوازی به‌طور غیرمستقیم باعث افزایش کیفیت حرکات انفجاری نیز می‌شود.

در سال‌های گذشته برخی مربیان تصور می‌کردند تمرینات هوازی طولانی باعث کاهش قدرت انفجاری بوکسورها می‌شود. امروزه می‌دانیم که این موضوع تنها در صورتی رخ می‌دهد که حجم تمرینات استقامتی بیش از حد زیاد باشد و تعادل برنامه تمرینی را بر هم بزند. در مقابل، تمرینات هوازی هدفمند و متناسب با نیاز بوکسور نه‌تنها باعث کاهش قدرت نمی‌شوند، بلکه زمینه را برای حفظ قدرت در طول مسابقه فراهم می‌کنند.

در نهایت، اگر بخواهیم نقش سیستم هوازی را تنها در یک جمله خلاصه کنیم، باید گفت: سیستم هوازی موتور پنهان بوکس، کیک‌بوکسینگ و اِم اِم اِی است  شاید تماشاگران تنها انفجار ضربات را ببینند، اما آنچه اجازه می‌دهد این انفجارها بارها و بارها در طول مبارزه تکرار شوند، عملکرد قدرتمند قلب، ریه‌ها و سیستم هوازی بدن است. به همین دلیل تقریباً تمام قهرمانان بزرگ جهان، علاوه بر تمرینات قدرتی و مهارتی، زمان قابل توجهی را به توسعه استقامت هوازی اختصاص می‌دهند. آن‌ها به‌خوبی می‌دانند که قهرمانی تنها با یک مشت قدرتمند به دست نمی‌آید؛ قهرمانی متعلق به ورزشکاری است که بتواند همان قدرت، همان سرعت و همان دقت را از اولین ثانیه تا آخرین زنگ مسابقه حفظ کند.

بخش اول : بوکس؛ ورزشی انفجاری و بی‌هوازی یا ترکیبی از هر سه سیستم انرژی؟
بخش دوم : بوکس چگونه از سیستم ATP-PC و گلیکولیز بی‌هوازی استفاده می‌کند؟
بخش سوم : نقش سیستم هوازی در بوکس، کیک‌بوکسینگ و اِم اِم اِی
بخش چهارم : مقایسه بوکس با فوتبال، کشتی، بدنسازی، دویدن، شنا و سایر ورزش‌ها از نظر فیزیولوژی
بخش پنجم : چگونه مانند یک بوکسور حرفه‌ای تمرین کنیم؟

امکان درج دیدگاه بسته شده است